Περισσότερα στη Μύκονο

Χωριά της Μυκόνου

Χωριά της Μυκόνου ονόμαζαν τις αγροτικές κατοικίες που βρίσκονταν διάσπαρτες στο μυκονιάτικο τοπίο. Κτισμένες ανάμεσα στους στρογγυλεμένους  γκριζωπούς βράχους (για να μην καταλαμβάνουν ζωτικό χώρο στο καλλιεργήσιμο κτήμα), και ζωσμένες από τις ξερολιθιές και τις φραγκοσυκιές, αποτελούσαν την τυπική αυτόνομη μονάδα αγροτικής παραγωγής, όπως συνέβαινε και σε άλλα Κυκλαδονήσια, έχοντας την ίδια δομή αλλά διαφορετικές ονομασίες όπως  “κατοικιές” στην Πάρο ή “θεμωνιές” στη Φολέγανδρο. Στο κέντρο του χωριού βρίσκονται τα δωμάτια που κατοικούσαν οι άνθρωποι, συνήθως σε σχήμα Γ ή Π,  περιγράφοντας μια συνήθως σκεπασμένη από  κληματαριά πλακόστρωτη αυλή.

Η κουζίνα, με το βόλτο – μια οριζόντια τάβλα όπου ακουμπούσαν τα τυριά για να μην τα πλησιάζουν οι ποντικοί-, τον ξυλόφουρνο,  τα μαγειριά, το πλυσταριό, οι παραθύρες (εσοχές σαν παράθυρα μέσα στους τοίχους όπου τοποθετούσαν τρόφιμα και σκεύη), τα μούτουλα (δυό μικροσκοπικά ανοίγματα πάνω απο τα παράθυρα – ένα στον Βορρά και ένα στον Νοτιά – από όπου πέρναγε ο αέρας και δρόσιζε τον χώρο) ήταν το βασίλειο της Μυκονιάτισσας. Πιο δίπλα, ο αχυρώνας, η αποθήκη με τα αγροτικά εργαλεία, τα σταύλα  (οι στάβλοι) ή κελλιά για τα ζωντανά, για τον γαϊδαράκο, για τον χοίρο (χοιροκέλλι), για τα γελάδια (βουϊδοκέλλι), ο περιστερώνας, οι γούρνες για το πότισμα των ζώων, ενίοτε  το πατητήρι, ο μάγγανος και το αλώνι. Τις περισσότερες φορές θα βρισκόταν και το ξωκκλήσι, που διέφερε από τα άλλα κτίσματα της συστάδας χάρις στον κεραμιδί θόλο του. Σε περιφραγμένες αυλές από ξερολιθιές θρεφόταν ο χοίρος, ο οποίος πριν τα Χριστούγεννα θα σφαζόταν στα χοιροσφάγια για να προσφέρει στο νοικοκυριό, τις λούζες, τις παΐδες, τα λουκάνικα. Από κοντά και το περβολάκι με τα κηπευτικά, το αμπελάκι, ενώ τα μοσχάρια θα βόσκαν σε καμιά παρακείμενη παραγγεριά (άγονα χωράφια για βοσκή).

Τα χωριά με την απαράμιλλη λαϊκή αρχιτεκτονική τους, με το πάντρεμα του γκρίζου των βράχων, με τους ασβεστωμένους πλαστικούς όγκους των κτισμάτων, το πρασινωπό των φραγκοσυκιών, του αμπελιού και της κληματαριάς,  ήταν τα τοπόσημα της αγροτικής Μυκόνου, απομεινάρια αλλά και σύμβολα ενός άλλου πολιτισμού, του πολιτισμού της φτώχειας και της επινοητικότητας της ανέχειας.

Στις μέρες μας, όπου το τοπίο της Μυκόνου έχει κατακλυσθεί από βίλες και μεζονέτες, τα ελάχιστα χωριά που απέμειναν και μπορεί να δει κανείς, στέκονται εκεί πρόθυμα να δηλώσουν με την παρουσία τους τις αξίες του μέτρου και ταπεινότητας.

  • Χωριά Μυκόνου

Άλλες Πληροφορίες

Άλλες Πληροφορίες
  • Κατηγορία
    Αξιοθέατα
  • Περιοχή
    Μύκονος

Περιοχή

Χωριά της Μυκόνου
Πως θα πάτε

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ